Justyna - hřích cnosti

Sobotní ráno v Těšíně. Vzduch v bytě je těžký, nepohne se ani záclona. Už od osmi je venku dusno, ze kterého se nejspíš odpoledne vyklube pořádná bouřka. Odškrtávám si obvyklé rituály – nákup na tržnici, pekař, řezník, zapnout pračku, uklidit. Co s načatým odpolednem? Na ryby je moc horko, ryby budou zalezlé u dna. Chce to vodu. Karvinské moře a FKK část, tam bude klid.
Oblékám si šortky, lehké tričko a házím ručník do auta.

Horko k padnutí. Karvinské moře sálá jako pec. Našel jsem si flek na kraji pláže poblíž FKK, pozoruji tu přehlídku masitých těl. Odpočítávám chlapy jako v nějaké divné hře. Pět... tři... jeden... nula. Konečně. Chci mít svůj klid, žádné slídivé pohledy.
Najednou cítím na kůži jiný druh pozornosti. Leží tam, ta co ji vídávám v kavárně, opřená o lokty, modré bikiny na snědé kůži svítí. Sluchátka v uších, za tmavými skly brýlí sleduje svět. Občas naťuká krátkou zprávu do telefonu, rty se jí u toho lehce pohnou, jako by si text předčítala. Naše oči se na vteřinu střetnou. Poznala mě?
Sbalím se a jdu na FKK část. Tady je klid. Shodím plavky a jdu do vody. Chladivý dotek vody na nahém těle je vysvobození. Když se vrátím na deku, slyším kroky v trávě. Justyna. Jde přímo za mnou. Na rozdíl ode mě zůstává v modrých bikinách, které na její opálené kůži přímo září.
„Cześć,” uśmiecha się i rozkłada koc tuż obok mnie.
„Wiesz, gdzie jesteś?” ptám se polsky.
„Wiem,” odpowiada z lekkim uśmiechem. „Ale i tak nikogo tu nie ma oprócz nas.”
Vstávám. Stojíme tam proti sobě, já úplně nahý, ona v plavkách, jen pár kroků od sebe. Podávám jí ruku a pak ji, podle staré polské školy, políbím na obě tváře. „Jestem Marian.”
„Justyna,” szepcze, a jej dłoń jest ciepła.
„Skąd tak dobrze znasz polski?” dziwi się, kiedy siadamy.
„Od mamy. No i z telewizji, z filmów. Wiesz, jak to u nas na pograniczu,” mrknu na ni. „W imię zasad... – jak mówił Boguś w Psach. Znam też literaturę, Sienkiewicza, Asnyka... A w radiu? Lady Pank to klasyka, ale nowa Sanah też wpada w ucho.”
„Ojej, jesteś niesamowity,” śmieje się. „Ja po czesku nic nie umiem... Tylko wiem, że u was nie wolno mówić jednego słowa. Takiego na 'sz'.”
„Którego?” dělám nechápavého.
„No wiesz... szczukać? Czy jakoś tak?”
Rozesměju se nahlas. „Aha, szukać! U nás to značí něco úplně jiného než hledání. Lepiej tego tutaj nie używaj.”
Vidí mě teď v celého. Její pohled sklouzne dolů k mým stehnům, k hustému tmavému ochlupení.
„O mój Boże, on stoi przede mną zupełnie nagi. Nie powinnam tak patrzeć, ale to silniejsze ode mnie. Ma takie dojrzałe ciało. I tyle tych włosów, tak nisko... Czuję, jak robi mi się gorąco i to nie od słońca. Czy on chce, żebym to widziała? Na pewno. Ten jego spokój mnie obezwładnia.”
Ptá se mě na život, na zázemí. Naznačím jí, že jsem momentálně bez závazků, ale detaily nerozebírám. Ona odpovídá stručně: „Pracuję w administracji, w księgowości. Lubię prowadzić auto.” Sledujeme vlaštovky. „Za godzinę, dwie będzie tu burza,” prohodím a začnu se balit. Podívám se na ni a řeknu: „Zrobiłem się głodny i chętnie bym coś zjadł. Znam dobrą restaurację – Rybi Dom. Też jesteś głodna?”
Podívá se na mě a řekne: „W sumie tak. Chętnie pójdę.”

Jedeme. Sleduji její stříbrný vůz v zrcátku. „Jede za mnou. Ta stříbrná škoda se drží mého nárazníku jako stín. Přemýšlím, co se jí honí hlavou. Je v tom adrenalinu i kus nejistoty. Cítím, jak mi v žilách pumpuje krev.”
„Mój Boże, co ja wyprawiam? Jadę za facetem, którego ledwo znam, ale który przyciąga mnie jak magnes. Jest taki konkretny. Żadnych gier, po prostu czysty układ. Tego mi było trzeba.”
Justyna bere telefon a rychle píše kamarádce: „Zosia, sorki, nie dam rady dzisiaj iść do kina. Coś mi wypadło, spotkałam kogoś... kogoś ciekawego. Nadrobimy to! Buziaki!”

Sedíme v Rybím domě. „Dlaczego właściwie do mnie podeszłaś tam na plaży?” zeptám se přímo mezi sousty. Justyna se na mě podívá přes okraj sklenice, v očích má jiskru. „Zauważyłeś mnie już wcześniej, pravda? Ja ciebie też. Kilka razy widzieliśmy się przez przypadek, w kawiarni, na ulicy... Zawsze mnie intrygowałeś. A dzisiaj, na tej plaży... po prostu poczułam, że muszę sprawdzić, kim jesteś.” Pak dodá s naprostou otevřeností: „Jestem singielką. Nie mam nikogo.”
Položím příbor a chvíli se jí dívám do očí. „Podoba mi się twoja obecność, Justyno. Naprawdę. Ale chcę być wobec ciebie szczery – nie szukam poważnego związku. Bardziej zależałoby mi na relacji seksualnej. Czystej, dyskretnej, bez zobowiązań. Co ty na to?”
Odmlčí se. Atmosféra u stolu zhoustne. Justyna se ani nepohne, jen mě studuje pohledem. Pak lehce sklopí zrak, usměje se a odpoví jasně: „Wiesz... to brzmi bardzo konkretnie. I właściwie... właśnie tego teraz potrzebuję. Chciałabym, żeby tak było.”
Vezme do ruky telefon, soustředěně něco naťuká a pak ho odloží displejem dolů. Díváme se na sebe. Napětí je hmatatelné.
Zaplatím účet a vstanu. „Jeśli chcesz, pojedź do mnie. Możemy spędzić razem kilka miłych godzin.”
Justyna beze slova přikývne, usměje se a jdeme k autům.

Vejdeme dovnitř. Vzduch v bytě je chladnější než venku. „Czuj się jak u siebie,“ řeknu jí a provedu ji. „Tutaj jest kuchnia, salon, sypialnia i... łazienka.“
Ona odpoví: „Super, chętnie bym się trochę odświeżyła.”
Justyna zmizí v koupelně. Svlékne se a pustí sprchu. „Serce mi wali jak szalone. On tam czeka. Ta łazienka pachnie nim... czystością i piżmem. Widzę jego maszynkę do golenia... muszę to zrobić. Będzie idealnie.”
Vezme můj holicí strojek. Opatrně si oholí kundu – stydké pysky do hladka, aby vynikla jejich barva, ale na podbřišku nechává přirozené trojúhelníkové ochlupení.
Pustím hudbu. Připravuji kávu v Chemexu. Justyna vyjde jen v osušce. Je úchvatná. Snědá ramena, vlhké vlasy.
„Proszę, czy mogłabyś zanieść to, co jest na stole, do sypialni?” poprosím ji a sám mizím v koupelně.
Justyna (w sypialni): „Słyszę wodę... Wyobrażam go sobie nagiego. Jestem tak mokra. Ta kawa... pachnie obłędnie, ale ja chcę tylko jego. Boże, niech on już wyjdzie.”
Vyjdu nahý. Vidím ji v posteli, jak se tiskne k sobě deku. Lehnu si k ní.
„Wiesz, zawsze możesz powiedzieć 'nie',” řeknu tiše.
Jen pokývne hlavou. Vjedu jí rukou do vlhkých vlasů, přitáhnu si ji k sobě a naše rty se spojí v hlubokém polibku.
Moje ruce bloudí po jejím těle. Začnu jí cucat bradavky. Justyna zakloní hlavu: „Aaaach... Marian... tak... tak dobrze...”
Sjedu níž. Chtivě rozevírá nohy. Prsty jí roztáhnu pysky a dívám se na tu rudou, lesklou kundu. Hraju si s ní, bříškem palce kroužím po tom tepajícím uzlíku slasti. Prstím ji a ona se začne prohýbat.
Justyna (podczas palcówki): „Och... jego palce... czuję je tak głęboko. Rozpiera mnie od środka. Tak bardzo tego chciałam. Niech nie przestaje, błagam... czuję, jak wszystko we mnie pulsuje.”
Já si kleknu na postel a Justyna si sedne přede mě. Svírá můj úd, je horký a tvrdý. Olízne žalud, špičkou jazyka zajede do močové trubice a pak mě celého bere do úst. Rytmicky jí přirážím do pusy, cítím, jak mě její hrdlo těsně svírá.
Justyna (podczas felacji): „Boże, jest taki wielki. Wypełnia mnie całą, aż do gardła. Czuję każde jego pchnięcie, ten rytm... jest taki dominujący. Smakuje męskością i pragnieniem. Chcę go poczuć jeszcze głębiej, chcę, żeby brał mnie dokładnie tak, jak teraz – bez pytania, po prostu władczo.”
Venku zuří bouřka. Otočím ji na břicho. Prsty namočím do medu a potírám jí křížovou kost a pak jemně i řitní otvor a hráz. Jazykem jí pomalu lížu rýhu plnou medu, od jejích oholených pysků až po řiť.
Justyna (podczas lizania): „Boże, co on robi z moim ciałem... tak nisko, tak odważnie. Czuję jego język na moim odbycie, to takie... niesamowite. Nigdy nikomu na to nie pozwoliłam. Rozchyla mnie jak kwiat... czuję się taka odkryta, taka jego. Ten miód... słodki jak ten grzech.”
Zatímco ji lížu zezadu, zajedu jí rukou pod břicho a prstím jí kundu. Justyna se zadkem se mi tiskne do obličeje a rytmicky se pohybuje na mých prstech.
Navlékám kondom. Vnikám do ní zezadu, když klečí na všech čtyřech.
„Tak! Tak głęboko! Ooo tak... bierz mnie!”

Ještě je šero. Justyna se ke mně tiskne.
„Jesteś głodna?” zašeptám jí do ucha.
„Głodna ciebie,” zamumlá rozespale.
„Wiesz, jak dobrze wyglądałaś wczoraj na tej plaży? Myślałem tylko o tym, jak rozchylę twoje nogi.”
„Marian... przestań, bo... Chcę cię poczuć bezpośrednio w sobie, bez tej gumy, głęboko... Chcę, żebyś mnie wypełnił i tak został, żeby twoje nasienie we mnie stygło. A dalej! Masz mnie znow ruchać tym swoim twardym kutasem, wypchnąć ze mnie resztki nocy i wziąć mnie tak, jakbym...”
Převalím ji na břicho. Chytím ji pevně za kotníky, roztáhnu jí nohy od sebe a přitáhnu si její boky k sobě. Justyna vydechne, její prsty se zaboří do prostěradla.
V tu chvíli se ale zastaví. „O mój Boże... Msza! Marian, poranna msza!”
5:17. Justyna najednou vyskočí z postele. „Muszę biec! I tak spóźnię się na początek!”
Směji se. „Bóg ci wybaczy.” Dávám jí vizitku. Utíká do deštivého rána.
U kostela potká Zosiu. Ta na ni už zdálky mává.
„Justyna! Gdzie ty byłaś? Nie odbierałaś telefonu!”
Justyna se snaží popadnout dech. „Zosia, sorki... spotkałam kogoś. Musimy iść na kawę, opowiem ci wszystko, ale teraz muszę wejść do środka.”

Po mši jdou se Zosiou na kávu. Sedí v rohu kavárny, Justyna se nakloní blíž a šeptá, oči jí září.
„Zosia, on jest nieziemski. Wszystko, co o nim myślałam, to prawda. Czuję się taka... rozbudzona. Nie szuka związku, chce tylko seksu. Układ jest jasny.”
Zosia si povzdechne a zamíchá si kávu. „Zazdroszczę ci, Justyna. Naprawdę. Ja też bym chciała kogoś takiego... kogoś, kto po prostu wie, co robić, i nie zawraca głowy dramatami. Uważaj tylko na siebie, dobrze?”
Justyna vytahuje telefon a píše mi na Messenger.
Justyna (8:30): „Hej, co tam? Cały czas myślę o tym, jak trzymałeś mnie rano za nogi... o tym, co chciałam, żebyś zrobił bez zabezpieczeń. Wciąż czuję swoją rozpaloną cipkę, czuję cię w sobie i nie mogę się skupić na tej kawie z Zosią. Kiedy znowu? J.”
Odpovídám: „Wszystko jest ok. Ale umówmy się co do zasad.”
„Jakich?”
„Ustalimy je, jak spotkamy się u mnie. Co powiesz na dzisiejszy wieczór?”
Ticho.
„Dobrze. Przyjadę.”
Odpoledne mi na Messengeru pípne upozornění. Justyna mi poslala fotku z koupelny. Stojí před zamlženým zrcadlem. Sklo je pokryté drobnými kapkami páry, které rozmazávají realitu. Na fotce je vidět jen mlhavý odraz náznaků jejího těla – křivka boku, stín ňadra a tmavší trojúhelník čerstvě oholené kundy. Působí to jako skica impresionisty, kde světlo a stín vyprávějí víc než detaily. Pod fotkou stojí:
„Chyba sama się sobą zajmę, zanim do ciebie dotrę... nie mogę wytrzymać. Do wieczora, Marian.”



Tento text je literárním dílem fikce a slouží výhradně k zábavným účelům pro dospělé čtenáře (18+). Veškeré postavy, jména, místa, události a situace jsou plodem autorovy fantazie nebo jsou použity fiktivně v rámci umělecké licence. Jakákoliv podobnost se skutečnými osobami (žijícími i zesnulými), reálnými místy, firmami nebo událostmi je čistě náhodná a nezáměrná.

Autor výslovně prohlašuje, že text nevyjadřuje jeho osobní zkušenosti, přesvědčení ani nenabádá k jakémukoliv jednání v reálném světě. Veškeré popsané aktivity jsou součástí fiktivního narativu a čtenář nese plnou odpovědnost za své nakládání s obsahem tohoto díla.